Vocaciones y vacaciones

martes, 8 de marzo de 2011

España ya no es lo que era. Los jóvenes ya no tienen vocaciones; tienen demasiadas vacaciones. Ni se molestan en estudiar el mercado laboral; ni se molestan en estudiar. Ni leen en el periódico las ofertas de trabajo; ni leen el periódico. Si leyesen el periódico, sabrían que la formación sacerdotal tiene muchas expectativas laborales. La Iglesia, siempre preocupada por los adolescentes, como por los niños, busca curas jóvenes, para renovar su parque inmóvil. Según datos de la Conferencia Episcopal Española, en el último quinquenio los seminarios han perdido un cuarto de seminaristas. La media de edad de los curas españoles supera los 65 años. No hay relevo generacional en las parroquias. Aplíquense a la Iglesia dos premisas de gobernabilidad tan manidas con la crisis: supresión de carreras con escasa demanda y jubilación a los 67 años. El Espíritu Santo está de vacaciones.

8 comentarios:

Winston dijo...

You know, rojillo, that Christians believe that the Holy Spirit gives gifts to Christians. These gifts consist of specific abilities granted to the individual Christian. The New Testament provides three different lists of such gifts which range from the supernatural (healing, prophecy, tongues) through those associated with specific callings (teaching) to those expected of all Christians in some degree (faith). Most consider these lists not to be exhaustive and everybody could compile their own lists. The Holy Spirit is always working, he never is on hollydays.

Luis de Carnota dijo...

Rojillo, ¡non me toque ó Padre Casares! Elle o meu ídolo, con perdón de Dios. O padre Casares é un sacerdote modernecho recén saído do seminario, que chega á vila de Louredo en substitución do párroco don Crisanto. Esta situación traeralle algúns problemas de adaptación. O Padre Horacio Casares, formado nun seminario xesuíta, ten o soño de ir a Ruanda como misioneiro, pero é destinado a Santo Antonio de Louredo, esa pequena vila da costa galega, para substituír a don Crisanto, o párroco de toda a vida. Horacio e os veciños de Louredo terán que facer fronte ás súas diferenzas, aprendendo a convivir e aceptarse os uns aos outros. Malia todos os seus esforzos por adaptarse, Horacio acabará por pedirlle ao bispo que o releve do seu cargo. Pero don Crisanto adiviñará a verdadeira razón pola que Horacio quere marchar, que non é outra que Iria, a mestra da vila. Os habitantes de Louredo comezan a sentir afecto polo Padre Casares, aínda que non acaban de entender os seus modernos costumes. Católicos e ateos únense para evitar que Horacio marche da vila. O cura resolve as súas dúbidas e decide aceptar o seu destino como párroco de Santo Antonio. Quédanlle por diante uns meses repletos de emocións: un roubo na igrexa, unha praga bíblica, un neno abandonado na reitoral, unha voda gai e as eleccións locais. O vello don Crisanto pretende arrebatarlle o poder a Delmiro, o alcalde comunista da vila. E a votación final non pode ser máis axustada. O novo alcalde de Louredo comeza a impoñer as súas estritas normas. As mulleres do PCAR (Partido Católico Apostólico Romano) semellan encantadas co cambio de edil pero non todos os veciños están dispostos a vivir baixo o réxime de don Crisanto, e mesmo os funcionarios pensan ir á folga. O Padre Casares buscará un sorprendente aliado para conseguir que as cousas volvan ao rego. A traxedia sacudirá á vila e os acontecementos farán que a xente á fin considere a Horacio un dos seus. Por iso, non pensan permitir que o sacerdote pase só o seu primeiro Nadal en Louredo. O Padre Casares leva un ano na vila, pero os seus fregueses non deixan de sorprendelo, mesmo fan unha colecta para que o sacerdote marche de vacacións. O que non sabe é que todo forma parte dunha estratexia para poder celebrar o salto do porco. Á volta da viaxe, Horacio resolverá un misterio relacionado con Amelia. Pero o da súa gobernanta non será o único segredo que saia á luz. Horacio atoparase nunha nova encrucillada, e unha decisión mudará para sempre a súa vida en Santo Antonio de Louredo. Nada volverá ser igual desde ese momento para o Padre Casares. O cambio de goberno na Xunta de Galicia trunca as expectativas políticas de Delmiro, que tardará en asimilar o golpe. Pero malia que non vaia ser Conselleiro, os veciños de Santo Antonio de Louredo aínda precisan do seu alcalde. Aproxímanse tempos tumultuosos na vila e o Padre Casares deberá afrontalos sen un dos seus principais apoios, Iria, a mestra. Con todo, Horacio recibirá a uns visitantes inesperados que non deixarán indiferente a ningún dos seus fregueses. É tempo de festa en San Antonio de Louredo e un sospeitoso brote de gripe A pon en perigo a presencia do padre Casares no Salto do porco. Pero non é a gripe a única preocupación de Don Horacio, pois a súa boa fama corre perigo cando os veciños descobren que asistiu a despedida de solteiro de Miñato nun bar de alterno. Non será a única dor de cabeza ó párroco os amores de Miñato. E se de amores falamos, o de Fina e Josito verase enturbado polos manexos dos veciños. Nin sequera Delmiro é quen de axudar ó seu cuñado. Bastante ten con non volverse tolo pois asegura que Fidel Casto aparéceselle por todas partes. A decisión de Santi de facerse sacerdote, a saúde de don Crisanto, que non deixa de comer ás agachadas e finalmente a visita da ex moza de Horacio farán que este dubide da súa vocación coma sacerdote. O regreso de Iria á vila será fundamental.

Rebe dijo...

Algo tienen los uniformes y las sotanas...

yo no soy esa.... dijo...

Los trajes de chaqueta, con camisa de color, son mis preferidos,y quitar yo la corbata y desabrochar la susodicha camisa, para gustos.....

Siro dijo...

¿Vocación o misión?

Belén dijo...

Felipe, Momo del Entierro de la Sardina, nuestros jefes han sido menos explotadores que el tuyo y nos han dado vacaciones de Carnaval. Como la Berta tiene la vocación que tiene, salió disfrazada de puta puta, enseñando de más y exagerando sus enormes posibilidades.

Tus tres BB+B

Funcio dijo...

Teño máis vocación de peliqueiro que de funcionario, andiven por Verín e Laza e aínda traigo fariña nas costas e sabor de androia e botelo na boca. Debaixo da mesa, na gaveta inferior: unha botella de augardente de herbas para reforzar a miña vocación.

Nario dijo...

Funcio, mi madre me obliga a ver Padre Casares.